Zakończenie edycji wolontariackiej części autorskiego projektu Sadyby „Zagubione wioski Puszczy Piskiej”

W listopadzie 2019 r. zakończona została szósta (i zarazem ostatnia) edycja wolontariackie części autorskiego projektu Sadyby „Zagubione wioski Puszczy Piskiej”.

W dwóch cyklach (2009-2011 oraz 2017-2019) zorganizowaliśmy wspólnie z naszymi partnerami (ich lista na ostatnim zdjęciu) wolontariackich obozów letnich, podczas których studenci z Polski, Niemiec i Rosji oraz młodzież szkolna z Pisza uporządkowała i uczytelniła 13 najbardziej zaniedbanych cmentarzy oraz je inwentaryzowała, przywracając w ten sposób do pamięci i krajobrazu ślady po 13 „zagubionych”- nieistniejących już wioskach.

Ta część projektu została zakończona w 2019 r., ale jej zwieńczenie nastąpił dopiero w grudniu 2020 r., bo wtedy – w trudnych warunkach zimowych zostało ustawionych 9 tablic informujących (na zdjęciach) w wioskach, które były porządkowane w drugim etapie prac: po 1 w Lipie Przednie, Lipie Tylnej i Pogobiu Przednim oraz po 2 (przy wsi i cmentarzu): w Paskach Wielkich, Paskach Małych i Wilkach (ze względu na warunki zimowe nie można było ustawić 3 tablic w Dziadowie – co wkrótce nastąpi, a i ze zrobieniem zdjęć trzeba było czekać na lepsze „okoliczności przyrody”).

Prace terenowe były ważnym, ale tylko jednym z etapów szeroko zakrojonego projektu. Główną ideą projektu było „ocalenie od zapomnienia” wiosek, które po 1945 r. przestały istnieć. Ale natura ma to do siebie, że puszcza wkrótce ponownie „upomni się” o swoje i bez kontynuacji zainicjowanych przez nas prac roślinność stopniowe będzie ponownie wchodzić na uporządkowane groby.

Dlatego tak ważne jest popularyzowanie tej ideii oraz edukacja, choćby poprzez oznakowanie tych wsi, wytyczenie i oznakowanie pieszo-rowerowego przez nieistniejące już wioski, wydanie mapy turystycznej (w 2018 r. ukazała się „Z Nurtem Pisy przez Puszczę Piską. Mapa turystyczna śladami przyrody i historii”). A zwieńczeniem mojego projektu będzie wydanie książki, w której opisałem dzjeje i przyczyny zniknięcia z krajobrazu owych „zagubionych wiosek” – co nastąpi wkrótce (… i wkrótce więcej na ten temat).

___

I cykl był realizowany wspólnie przez: Stowarzyszenie Sadyba, Stowarzyszenie Borussia z Olsztynie, Regionalny Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków w Olsztynie (obecnie Narodowy Instytut Dziedzictwa) oraz Nadleśnictwo Pisz, w II cyklu oprócz Sadyby, Borussii i Nadleśnictwa Pisz udział brała fundacja Stiftung Gerhart-Hauptmann-Haus z Düsseldorfu oraz Stowarzyszenie Przyjaciół Starego Ogólniaka z Pisza. Prace terenowe wykonywali studenci historii z Uniwersytetu Heinricha Heinego z Düsseldorfu oraz studenci architektury krajobrazu z Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, a pomagali im uczniowie z Liceum Ogólnokształcącego w Piszu.

Krzysztof A. Worobiec
fot. K. A. Worobiec/Sadyba

Ten wpis został opublikowany w kategorii Krajobraz kulturowy, Zagubione wioski Puszczy Piskiej. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.